Swiss Alpine 2026
Een halve eeuw berghistorie, één natte voet en 78 kilometer puur genieten
Door Willem Hasekamp
Het startschot heeft nog niet geklonken, maar terugkrabbelen is geen optie meer. Waar dit alpenlandschap me al vijftig jaar vertrouwd is, sta ik vandaag voor een onbekend avontuur: 78 kilometer door de Zwitserse bergen. Dit is het verhaal van mijn SwissAlpine 78K. Van heuveltraining op een Rotterdamse 'bult' tot de ontlading bij de finish.
Midden in de spanning: Het moment vóór de start
Daar sta je dan. Om me heen heerst die typerende, ingehouden spanning van de vroege ochtend. Het is het soort stilte dat alleen bestaat vlak voordat trailrunners hun eerste stappen zetten richting het hooggebergte. Ik controleer nog een laatste keer de sluiting van mijn racevest, voel de spanning in mijn bovenbenen en kijk de donkere nacht in.
De gedachte die door mijn hoofd spookt is helder: Nu kan je niet meer terug. Je hebt alles goed voorbereid, niet te snel starten en geen risico’s nemen. De maanden van voorbereiding, de vroege ochtenden en de ontelbare hoogtemeters komen allemaal samen in dit startvak. Het avontuur gaat nu echt beginnen.
DEEL 1 – DE VOORBEREIDING
Waarom precies deze 78 kilometer?
De regio van de SwissAlpine is voor mij absoluut geen vreemd terrein. Ik kom er al meer dan vijftig jaar; ik ken de dorpen, de geuren en de vergezichten. Maar deze specifieke route van 78 kilometer, pas bezig aan zijn tweede editie, bied iets unieks. Een groot deel van het parcours loopt door een deel van het gebied waar ik in al die decennia als wandelaar of skiër nog nooit één voet had gezet.
Dat bracht een bijzondere dynamiek met zich mee. Het idee om bekend terrein te combineren met een compleet nieuw wit vlak op mijn persoonlijke landkaart gaf de doorslag. Mijn belangrijkste doel voor deze dag? Genieten. Gewoon opgaan in de omgeving en het pad laten ontvouwen. Maar eerlijk is eerlijk: stiekem hoopte ik vooraf op een eindtijd tussen de 14 en 16 uur.
Kilometers vreten op "Dé Rotterdamse Alp"
Een ultra van 78 kilometer loop je niet zomaar even uit het niets. Het proces begon al vroeg in het jaar, in januari, met het gestaag uitbouwen van de wekelijkse omvang. En als je in het vlakke West-Nederland woont, moet je creatief zijn om de benodigde hoogtemeters in de benen te krijgen.
Mijn geheime wapen in de aanloop naar Zwitserland werd dan ook "Dé Rotterdamse Alp": een bescheiden heuvel van precies 32 meter hoog. Rondjes, herhalingen en nog eens herhalingen. Boven komen, omdraaien en weer naar beneden. Het contrast tussen die Hollandse bult van 32 meter en de imposante alpenpassen kon bijna niet groter zijn, maar het legde wel de fysieke en mentale basis die ik later zo keihard nodig zou hebben.
Innsbruck als leerschool
In het voorjaar stond het Innsbruck Alpine Trailrun Festival op het programma, waar ik de 42 kilometer liep. Het was een waardevolle test. Twijfelen aan het behalen van de finish van de SwissAlpine deed ik na Innsbruck niet, maar de race zette me wel aan het denken.
Het was een leerschool die me dwong om kritisch naar mijn verdere voorbereiding te kijken. Welke accenten moesten anders? Hoe ging ik mijn belasting en herstel inrichten voor die extra 36 kilometer en de vele extra hoogtemeters? Het zorgde ervoor dat ik het trainingsschema met nog meer precisie en aandacht fijn sleep voor de laatste maanden richting het hoofddoel.
De laatste 24 uur
De dag voor de race staat steevast in het teken van gezonde spanning en nieuwsgierigheid naar wat komen gaat. In het appartement werd het bekende ritueel afgewerkt: kleding zorgvuldig klaarleggen, het racevest inpakken, de verplichte uitrusting controleren, alles weer uitpakken en voor de zekerheid nog een keer inpakken.
De voedingsstrategie werd voor de laatste maal doorgenomen en het hoogteprofiel werd nauwkeurig in het geheugen geprent. Waar liggen de zwaarste klimmen? Waar zitten de drinkposten? Met het profiel op het netvlies en een rugzak vol vertrouwen ging de knop definitief om.
DEEL 2 – DE WEDSTRIJDDAG
De start en het alpenparcours
Na het startschot vloeit de eerste spanning meteen weg en maakt plaats voor focus. In het begin is de opdracht aan jezelf simpel: pas op de plaats maken, niet meegaan met het enthousiasme van de lopers om je heen en vooral geen overbodige risico’s nemen.
Het parcours bleek al snel een adembenemend schouwspel. Een van de absolute hoogtepunten van de route was de klim via Crap da Flem, vanaf Bargis op 1.550 meter hoogte helemaal door naar Fil de Cassons op 2.693 meter. Een flinke kluif, maar eenmaal boven werd de inspanning beloond met een majestueus uitzicht over de dalen rond Piz Sardona. Op zulke momenten voel je precies waarom je deze sport beoefent.
Dat een trailrun nooit helemaal voorspelbaar is, bleek ergens onderweg toen ik plotseling merkte dat het pad wel heel vreemd liep. Ik keek om me heen en realiseerde me dat ik aan de verkeerde kant van een snelstromende beek liep! Gelukkig kwam ik er tijdig achter. Één natte voet later stond ik weer aan de juiste kant. Een humoristisch leermoment dat er nu eenmaal bij hoort als je door de wildernis navigeert.
Het kantelpunt op 50 kilometer
Als er één moment is dat voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan, dan is het de verzorgingspost op 50 kilometer. Hier stond mijn persoonlijke crew en supporters klaar. Mijn vriendin Henny om mijn racevest aan te vullen, mijn broer Edward en zijn vrouw om aan te moedigen.
De ontvangst was hartverwarmend en de logistiek liep op rolletjes. Maar het belangrijkste: ik voelde me op dat punt nog ontzettend fit. De organisatie serveerde warme risotto op de post, en die smaakte werkelijk fantastisch. Eten, bijtanken en de vertrouwde gezichten van mijn crew zien gaven me een enorme boost. Dit was het absolute kantelpunt in de race. Hier drong het tot me door: dit gaat lukken.
Bovendien wierp de strak voorbereide voedingsstrategie zijn vruchten af. Tijdens zo’n lange race moet je jezelf er continu aan blijven herinneren om te eten en te drinken, ook als je geen trek hebt. Zodra je te laat bent met het innemen van koolhydraten of vocht, krijg je de rekening onherroepelijk gepresenteerd. Het consequent volgen van mijn plan werkte perfect.
De “muur” van de laatste 7 kilometer
Maar een ultra geeft zich nooit zomaar gewonnen. Na de laatste verzorgingspost braken 'de laatste loodjes' aan, en die wogen zwaar. Heel zwaar. Met nog zeven kilometer te gaan, protesteerde het lichaam. Ik probeerde nog aan te zetten en op het “vlakke” parcours tempo te maken, maar er zat simpelweg geen snelheid meer in de benen. De benen waren op.
Het werd een mentaal gevecht tegen de vermoeidheid. In mijn hoofd probeerde ik de boel weer op de rit te krijgen, maar de kilometers leken voorbij te kruipen. Het waren zeven lange, zware kilometers waarin elke stap kracht kostte. De mentale omslag kwam pas weer toen de finish fysiek in zicht begon te komen.
De finish en de ontlading
En dan is daar ineens het moment dat het doek valt voor het afzien. Zodra het finishterrein in zicht komt, gebeurt er iets wonderlijks in je hoofd: de vermoeidheid die nog geen seconde daarvoor nog loodzwaar op de benen drukte, valt in één klap weg. Het tempo gaat als vanzelf weer omhoog, de borst gaat vooruit en met de laatste meters komt een golf van emotie en ontlading los.
Eenmaal over de streep bleek de klok stil te hebben gestaan op 13 uur en 13 minuten. Ruim sneller dan de gehoopte 14 tot 16 uur. De ontlading was compleet.
Terugblik
Terugkijkend op deze SwissAlpine 78K ben ik het meest trots op het feit dat ik op deze dag echt het maximale uit mezelf heb weten te halen. Alles viel op zijn plek: de fysieke basis die gelegd werd op die 32 meter hoge heuvel in Rotterdam, het voedingsplan dat werkte, de geweldige hulp van mijn crew op het juiste moment en het mentale doorzettingsvermogen op de lastige stroken.
Deze race heeft me eens te meer geleerd dat je altijd in jezelf moet blijven geloven, juist op de momenten dat het even tegenzit en de benen niet meer willen. Als ik de SwissAlpine 78K in één enkele zin moet samenvatten, dan is het deze:
78 kilometer genieten in een adembenemend landschap.
Sluit je aan bij de community!
Heb jij dit seizoen ook een ultra gelopen waar je maandenlang voor hebt getraind, of staat er een uitdagend avontuur op de planning? We zijn benieuwd naar jouw verhaal! Deel je ervaringen, vragen of foto's in de Boost Your Trail community en inspireer je mederunners.
#BoostYourTrail #SwissAlpine78K #TrailrunningNL #UltraRunning #AlpenTrail #RotterdamseAlp #TrailrunCommunity #PizSardona
